Na het schilderen van ikonen en ikoon-achtige schilderijen op doek, wilde ik als volgende stap graag met hetzelfde materiaal (eitempera op verdiept paneel zoals bij ikonen) een realistisch portret schilderen, in combinatie met een ikoon. Dat is een portret van mijn vrouw Carolien geworden, met een kleine ikoon aan de denkbeeldige muur van Sint Franciscus. Het realisme van de ikoon gecombineerd met een realistisch portret. (De stap die schildertechnisch hier weer op volgt is een realistisch eitempera schilderij glaceren met olieverf, en dat is gebeurd in het schilderijtje “Kippen in mijn tuin op goede vrijdag”.) Carolien is geschilderd met veel kleur en met een cavia op de arm. Haar koortas ligt op de bank met haar geopende koormap, daarin zichtbaar de bladmuziek van Johan Sebastiaan Bach. Haar zelfgeschilderde ikoon van Franciscus hangt aan de muur en voor haar staat een theepot op tafel. Dit zegt veel van haar persoon, van wie zij is en waar zij van houdt. En als zij en ik er niet meer zouden zijn, zegt dit schilderij veel van wie zij was, en wat de schilder op dat moment voor haar voelde. Franciscus heeft ook een cavia op de arm, net als Carolien. Het zijn onze eigen twee cavia’s. Dit haalt Franciscus opeens naar hier en nu in het portretschilderij. Wanneer je dit kleine detail ontdekt is het of de grenzen van tijd en gestorven zijn plotseling wegvallen, alsof Franciscus reëel aanwezig is in onze tijd en ruimte. Dat geld voor de kijker, maar ook voor de geportretteerde en de schilder. Is dit niet waar het om gaat bij religieuze ikonen, en zelfs bij portretten: het beleven van de aanwezigheid van de afgebeelde personen? Door zo te schilderen leven heiligen en geliefden voort in ons midden, en op zijn minst moeten wij bij het kijken naar hun afbeelding even aan hen denken. Als dat niet zo was had onze oudste zoon niet direct gezegd: “Dit schilderij mag je niet verkopen!” Dus is dit schilderij niet te koop.
|
|
||
|
